Anekdotes van een conducteur

Als conducteur maak je wel eens wat mee, hier een paar anekdotes om te delen.

Welk station is dit?
In de sprinter van Groningen naar Zwolle ben ik bezig met een controleronde. Op het balkon zit een jongedame te telefoneren. Ik hoor haar zeggen dat ze in de trein zit. We stoppen op station Beilen en ik loop het perron op. Het meisje kijkt verbaasd om zich heen en vraagt: ‘Waar zijn we eigenlijk?’ Ik antwoord dat we nu in Beilen zijn, waarop ze terug antwoord ‘Oh, daar heb ik nog nooit van gehoord’. Over de telefoon zegt ze vervolgens dat het nog wel even kan duren, want ze is er nog lang niet. Tien minuut later komen we aan in Hoogeveen en stapt ze uit.

Hazelnoten in de sprinter van Assen naar Zwolle
Op het moment dat ik op mijn fluit wil blazen zie ik een mevrouw op leeftijd een sprint trekken in de richting van mijn trein. Ik besluit het fluiten iets uit te stellen en blijf op haar wachten. Dankbaar stapt ze de trein in. Een paar minuut later controleer ik haar vervoerbewijs en legt ze me uit waarom ze zo laat was: ‘Kijk, hier een zak vol met hazelnoten. Die liggen gewoon voor het oprapen. Volgens mij weet niemand meer dat ze eetbaar zijn. Ik zag ze net liggen en heb ze opgeraapt. Wist jij wel dat ze eetbaar zijn?”.

Stoeptegelexpress
Vanaf Zwolle krijg ik een oude DDAR trein mee als sprinter naar Amsterdam Centraal. De automatische omroepjuffrouw is dit keer niet mee, dus roepen de machinist en ik zelf om. Bij aankomst op Almere Oostvaarders roept de machinist om: “Over enkele ogenblikken station Almere Oostvaarders. Deze trein zal verder rijden als stoptrein, dat wil zeggen dat we met een snelheid van een opgevoerde slak verdergaan en overal stoppen waar twee of meer stoeptegels langs het spoor liggen“. Je kunt je wel voorstellen dat zowel ik als de reizigers in een deuk lagen.

Verdacht pakketje
Op station Weesp sta ik naast de Sprinter richting Amsterdam. Het is drie minuut voor vertrektijd als een mevrouw voorin de trein mijn aandacht probeert te trekken. Ze zwaait en gebaard en omdat ze zelf verder weinig initiatief toont loop ik naar haar toe. Ze verteld me dat in de trein aan de overkant haar regenkleding nog op de bank ligt. “Ja, niet dat jullie denken dat het een verdacht pakketje is, en de trein ontruimd wordt”.
Ik vraag haar of ze afstand wil doen van haar regenkleding, waarop ze ontkennend antwoord. Als ik haar zeg dat ze ook gerust het pakje nog kan pakken zie ik haar bedenkelijk kijken: “Ja, dat kan natuurlijk ook!” en ze loopt snel heen en weer. Niet veel later vertrekken we vanaf Weesp en is ze blij dat ze haar regenkleding weer in eigen bezit heeft. Laat die regenwolk maar komen.

Technische storing
In de middagspits vertrek ik met de Intercity van Utrecht naar Zwolle. Ik start mijn (oude) RailPocket op en begin met de controle. Na een minuut valt het apparaat op zwart en begint het zichzelf te resetten. Een paar minuut later vervolg ik mijn controleronde weer, en na twee kaartjes valt het apparaat weer uit. Ik loop naar het balkon en roep om: “Dames en Heren, in verband met een technische storing…. [stilte] …. kan ik helaas geen OV-Chipkaarten controleren. Ik kom zo dadelijk langs om ouderwetse treinkaartjes en E-tickets te controleren, en ik kan misschien ook wel wat vragen beantwoorden”. Reizigers moesten wel ginnegappen.

Niet ingecheckt
Een groep jongens zit in de sprinter van ‘s-Hertogenbosch naar Breda. Ik ben bezig met de controleronde en sta een paar stoelen van ze vandaan. Ik hoor een van de jongens zachtjes zeggen dat hij de conducteur eens voor de gek gaat houden. Ik ben wel erg benieuwd geworden en schuif snel door naar het groepje. Ik controleer de kaarten maar vooralsnog niks vreemds. De laatste jongen die nog gecontroleerd ‘moet’ worden zegt ineens: “Ik heb geen kaartje meneer”. Ik pak mijn conducteursboekje en begin zogenaamd met schrijven. Ik zeg hem dat het 53,50 euro kost en vraag of hij dat direct kan betalen. Ik zie hem slikken en pakt snel zijn OV-Chipkaart en overhandigd die. Ik vraag hoe hij daar aan komt, omdat ik hem toch echt hoorde zeggen dat hij geen kaartje had. Hij lacht en zegt tegen zijn vrienden: “Zie je wel dat de conducteur erin trapte”. Ik scan de OV-Chipkaart en zeg hem dat hij niet heeft ingecheckt. En vraag nogmaals of hij contant kan betalen, of dat hij een Uitstel van Betaling wil. Zijn wangen worden rood en hij kijkt mij aan. Het is ineens erg stil en ik zeg hem dat wat hij kan, ik ook kan. Maar of hij het nou kon waarderen…?

Door naar Zwolle
Ik vertrek met de Intercity van Groningen naar Zwolle met een jolige machinist. Mijn boordomroep is afgenomen dus luister ik naar wat mijn machinist te zeggen heeft. Bij aankomst in Assen begint de machinist al aan zijn voordracht: “Jaja mensen, laat U niet verrassen, het volgende station is Assen. Daarna zonder dolle, door naar station Zwolle.” Mensen stappen met een glimlach uit en ik controleer de trein verder. Bij aankomst in Zwolle is de pagina voor Zwolle opengeslagen:
“Beste reizigers, we komen aan in Zwolle.
Aansluiting naar andere lieflijke oorden zoals Kampen vindt U op spoor 12.
Deventer, Dieren, Nijmegen op spoor 10
Snel naar Utrecht? Ga dan naar spoor 3
En schattig Raalte en Nijverdal via spoor 9
Doe machinist en conducteur geen verdriet en vergeet uw bagage niet”


No Comments

Post a Comment