Concertleed

Op zondag-avond loop ik cultuurcentrum de Oosterpoort in Groningen binnen voor een avond vol soulvolle rootsrock met Engelse soulzanger Michael Kiwanuka en Alabama Shakes uit Athens, Alabama. De grote zaal in de Oosterpoort zit en staat vol, het concert is uitverkocht. Met mijn 1 meter 96 cm vind voel ik me vaak bezwaard als ik een plek uit zoeken om het concert te volgen. Soms kies ik een zitplaats op de tribune, maar bij soulvolle rootstock kun je het best blijven staan. Ik probeer als lange Nederlander zo min mogelijk mensen tot last te zijn, en sta vaak achter de kudde of voor de Front Of House, ook afhankelijk van de zaal natuurlijk. Dit keer kies ik rechts van het podium mijn plaats, want ook ik betaal de volle mep en wil ook wel eens dichterbij de artiest staan. Als Michael het podium betreed en iedereen op zijn of haar plaats staat probeer ik altijd te luisteren naar het muziek. Links staat een groepje nog te praten, want dat doe je in een concert zaal en niet in de foyer bij de bar. Een lange slungel van 1 meter 97 cm kruipt voor me en ik voel me ineens het madurodam poppetje achter me. Die ‘gast’ voor me is bewegelijk maar niet aan het dansen. Als zijn hoofd rechts hangt, kijk ik er links langs het podium op. Maar dan slingert hij zijn hoofd naar links, en moet ik dus rechts van hem gaan kijken. En dan slingert hij zijn hoofd weer naar rechts. Ondanks dat ik vast op mijn plek blijf staan komt die ‘gast’ dichter en dichterbij. Hij zet bij elke slinger met zijn hoofd een micro stapje naar achteren. Totdat hij tegen mijn schoenen komt, en ik zijn ongewassen haar ruik. In plaats van een stapje terug naar voren te nemen blijft hij stokstijf staan. Ondertussen heb ik vanwege zijn praktijken al twee nummers gemist. Voor hem is nu een ruimte ontstaan en ik kruip voor hem. En kan eindelijk het podium weer zien. Van hem heb ik geen last meer. Net als ik mijn ogen dicht doe om een nummer goed te beluisteren knalt er een jochie met een veels te dure spiegelreflexcamera tegen me aan. Hij heeft haast met foto’s maken. Vuil kijk ik hem na als hij zijn weg naar het podium zoekt. Bekomen van de schrik knalt er weer iemand tegen me aan, nog harder dan dat jochie. Een portier van >100kilo loopt achter het jochie aan om hem te vertellen dat er geen foto’s meer gemaakt mogen worden.

Michael bedankt zijn publiek, en na een oorverdovend applaus is het tijd om de bar op te zoeken. Met een halve liter heineken pils voor een te hoge prijs vind ik mijn oude plekje terug, maar ik doe een paar passen extra naar voren en sta nu tegen het podium aan. Handig om mijn bier op te zetten en zo kan er ook niemand meer voor mij gaan staan. De andere lange slungel is overigens al ergens anders heen gegaan. De lichten gaan uit en Alabama Shakes komen het podium op. Brittany Howard voorop. Met behoorlijke consumptie en zweetpartijen brengt ze samen met haar band en achtergrond zangers en zangeressen geweldige muziek ten gehore. Ik zet dit optreden zeker in het linker rijtje, als één van de beste. Wederom staat er links van mij iemand, dat is logisch, want uitverkocht. Deze dame met krullend haar is ook iemand die graag haar haar in iemands neus duwt en in dit geval mijn neus. Als ze in de gaten heeft dat ze tegen mij aan begint te staan zet ze snel een stop terug, naar links. Ik vraag me soms wel af wat voor publiek naar concerten gaat.

De ene groep, zoals ik, wil genieten van het muziek, luisteren, voelen en beleven. Een andere groep ziet een uitverkocht optreden van een muzikant graag als achtergrond muziek en gaat in een kringetje uitgebreid staan praten met elkaar. Weer anderen zitten in hun sas, en verplaatsen zich onopgemerkt naar de persoon voor of achter zich, en als je pech hebt wordt je gesandwicht. Weer anderen zitten tijdens het concert steeds op hun mobiele telefoon Whatsappjes weg te werken of te snapchatten. En misschien wel de ergste, de lui die het hele concert gaan filmen, en dan het liefst met camera(flits)lamp aan. Zodat iedereen die een poging doet naar de telefoon te kijken verblind wordt. Sowieso snap ik nooit dat mensen moeten gaan flitsen in een donker concert zaal. Het podium is vaak prachtig verlicht. Zonder flits maak je veel betere plaatjes en bovendien stoor je de medemens er minder mee.

foto in kader: (C) De Oosterpoort / Knelis