Blog: Concertleed

Op zondag-avond loop ik cultuurcentrum de Oosterpoort in Groningen binnen voor een avond soulvolle rootsrock. Op het programma staat de Engelse soulzanger Michael Kiwanuka en de hoofdact is Alabama Shakes uit Athens, Alabama.

De grote zaal in de Oosterpoort staat (en zit) vol en het concert is dan ook uitverkocht. Met mijn één meter zesennegentig voel ik mij vaak bezwaard bij het uitzoeken van een mooie plek bij een concert. Soms kies ik daarom een zitplaats op de tribune maar deze avond gaan de voetjes van de vloer en blijf ik dus staan. Mijn favoriete plek is dan bij de FOH (Front Of House) maar natuurlijk is dat ook afhankelijk van de zaal. Hier in de Oosterpoort kies ik rechts van het podium mijn plaats uit. Ik wil dit keer ook dichterbij de artiesten staan.

Als Michael het podium betreed en iedereen op zijn voorkeursplek heeft gevonden begint het luisteren naar de muziek. Dat is immers toch wel het hoofddoel van deze avond. Links van mij staat een groepje nog te praten en voor mij kruipt ineens een net iets langere slungel wat mij totaal de uitzicht bederft. De knaap voor mij is erg bewegelijk maar niet op de maat van het muziek dus het is knap lastig om er omheen te kijken. Nog een slechte eigenschap van deze jongen is dat hij onbewust steeds dichterbij mij komt. Ondanks mijn standvastige positie. Bij elke slinger met zijn hoofd zet hij een micro stapje naar achteren.

Totdat hij tegen mijn schoenen komt, en zijn ongewassen haar mijn neus in kruipt. Normaal gesproken draai je je dan even om, zeg je sorry, en positioneer je je weer terug maar deze jongen niet. Hij blijft nnu stokstijf stil staan en tot overmaat van ramp heb ik hierdoor ook al twee nummers gemist. Is dit een vage tactiek van hem?

Ik grijp mijn kans als ik zie dat het groepje voor deze knaap ineens wegloopt. Ik kruip nu voor hem en heb breedbeeld zicht op het podium. Net als ik mijn ogen sluit om de muziek beter te ervaren knalt een ander persoon omhangen met dure spiegelreflexcamera tegen mij aan. Hij heeft overduidelijk haast om foto’s te maken. Ik kijk hem nog wat na en nog niet eens bekomen van deze ongewenste aanraking knalt er weer iemand tegen mij aan. Een stevige beveiliger van 100+ kilo deze keer. Hij heeft de achtervolging ingezet en loopt snel naar de fotograaf toe om hem bij het podium weg te vissen. Er mogen géén foto’s meer gemaakt worden van het optreden.

Michael bedankt het publiek en na een oorverdovend applaus is het tijd om de bar op te zoeken. Een halve liter Heineken bier waar ik net een fortuin voor betaald heb hou ik vast en ik loop terug naar de zaal. Op zoek naar een geschiktere plek. Nu net iets dichterbij het podium zelfs. Nog een slok en de lichten gaan alweer uit. Alabama Shakes lopen het podium op met Brittany Howard voorop. Met behoorlijke consumpties en zweetpartijen brengt ze samen met haar band en achtergrond zangers en zangeressen fantastisch geweldige muziek ten gehore. Ik blaas zowat de zaal uit en mijn hartslag komt ruim boven de 100BPM uit. Dit optreden komt zeer zeker in mijn linker lijstje terecht. Minder overlast van het publiek en meer genot van het talent op het podium. Alabama Shakes, gaat het zien.

foto: © De Oosterpoort / Knelis