Treinblog: De push-up conducteur

‘Keuze aan treinpassagier: boete of push-ups’

Vervoersbedrijf Arriva onderzoekt of het klopt dat een treinpassagier die was vergeten in te checken van de conducteur mocht kiezen tussen een boete van 35 euro of tien keer opdrukken. De jongeman kreeg de keus vrijdagavond op het traject Zwolle – Emmen.Het opdrukken werd gefilmd door een andere treinpassagier en het filmpje belandde op Facebook. De jongen slaagde er in de tien push-ups te volbrengen op de grond tussen de treinbankjes en kreeg een applausje van medepassagiers.

„We kijken intern wat er is voorgevallen. Misschien is er iets aan voorafgegaan. De sfeer is in elk geval lollig’”, zei een woordvoerster van Arriva zondag.

Wij kopen altijd een treinkaartje, want we kunnen maar 7 keer opdrukken. Deze jongen kon ‘t 10 keer en werd gematst door de conducteur. (video: Stef Hagedoorn)

Met alle moderne gadgets van vandaag de dag is nieuws sneller dan ooit gemaakt. Zo ook voor deze collega conducteur van Arriva op het lijntje Zwolle-Emmen. Hij heeft zelfs het Belgische nieuws gehaald.

Voor ons als thuiskijker is het natuurlijk lastig in te schatten wat er nou allemaal gebeurt, maar oordelen doen we graag en het liefst zijn we niet terughoudend in de woordkeuze. Ik heb op facebook en twitter woorden voorbij zien komen samen op één pagina welke elkaar volledig onderuit halen. Held. Wat een top-conducteur. Hij moet ontslagen worden. Zal hem tien keer in z’n ballen trappen. Enkele quotes:

Esther: geweldige actie van de conducteur op traject Zwolle – Emmen. Ik reis elke dag op dit traject. Personeel is super aardig altijd. Filmpje is bewijs!! Klasse!!
Arriva: Goedemorgen, bedankt voor je complimentje :) Fijne dag vandaag! ^DK
Esther: graag gedaan. Nu hopen dat de conducteur niet ontslagen wordt door deze actie. Dat zou zonde zijn!

Marion: Ik ben 65 kan me wel 20 x opdrukken. Is dit dan altijd gratis reizen?

Krekwagzeg: ontslaan die conducteur, machtsmisbruik en pesten, niet inchecken is gewoon boete net als iedereen, gelijke monniken gelijke kappen enz

Jan: Deze conducteur denkt zeker even dat hij de baas is.

Op het lijntje Zwolle-Emmen rijdt Arriva, en de conducteurs en machinisten op dat lijntje hebben geen groot werkpakket daardoor. Ze zien dus vaak hun vaste reizigers omdat ze zelf vaak te vinden zijn op die treinen. Dat kan natuurlijk erg leuk zijn. Dat merk ik bijvoorbeeld op bepaalde trajecten van de NS wanneer ik weer de zeer frequent reizende meneer/mevrouw/jongen aantref. Na een tijdje weet je wel op welk abonnement zo iemand reist. Je maakt een praatje, een lolletje, checkt tussendoor even het kaartje, en dan hupsakee, niet ingecheckt met een altijd-vrij reizen abonnement. Dat had ik nou niet verwacht.. Wat nu? ‘Nou, ik doe dan wel even tien push-ups hahaha’. roept de jongen. Tien? ik haal de vijf nog niet eens. Laat maar zien! En hup een BeNeLux nieuwsbericht is geboren en der telegraaf kopt: Boete of Push Ups. Geen idee of het er zo aan toe gang. Ik was er immers niet bij aanwezig. Maar het zou zo maar kunnen.

Als conducteur sta je natuurlijk vaak in de schijnwerpers, en als jij iets verkeerds omroept, of iets zegt wat verkeerd opgepakt wordt, wordt dat gelijk uitvergroot. Dat is iets waar we ons bewust van moeten zijn. Maar we zijn ook gewoon mensen met goede bedoelingen.
We kunnen zwart-wit gaan leven en werken. Geen check-in, boete. Maar dan zegt men weer: De conducteur is geen mens. Kan niet nadenken.
We kunnen gaan nadenken, en een lolletje maken wanneer de situatie dat loe taat maar dan schreeuwt iemand vanaf de bank dat we stom zijn. Je maakt het nooit iedereen naar de zin.

Een tijd geleden reisde ik op zondag-avond terug van Zwolle naar Groningen. De sfeer in de gehele trein was gezellig. Mensen sloegen spontaan een praatje met hun buren en er werd veel gelachen. Achterin de trein zaten twee jongens zachtjes te spelen op hun gitaar. Bij hun in de coupe zat nog een stelletje en ik vroeg hun of ze last van de jongens hadden. “Nee hoor, ze mogen zelfs wel wat harder spelen, vinden we leuk’. Dat vonden de jongens wel leuk en er ontstond gewoon een mooi muziekoptreden in de trein (Nee, er was geen stiltecoupe in de buurt). Maar er mocht wat mij betreft wel wat meer publiek bij. Dus ik maakte een kleine omroepbericht halverwege de rit dat in het achterste coupe voor de liefhebber een easy-listening zondagavond concert was. Een tiental reizigers komt naar achteren en iedereen geniet. Ik loop nog een rondje door de trein, overtuig nog een aantal mensen, zie dat iedereen nog steeds ‘happy’ is en uiteindelijk staan we met een mannetje of 20 in het achterste rijtuig naar een performance te kijken. Iemand uit de trein zet het op twitter, wat ik later op de avond lees. Maar lees ook een reactie eronder van iemand die er niet bij was: “Die conducteur moet gewoon zijn werk doen, ipv de rust verstoren met zo’n omroepbericht”.
Ik krap achter me oren, en denk. Kan dit dan niet? In mijn trein heb ik geen enkele klacht gehoord, enkel maar waardering voor de kennisgeving en een twintig tal reizigers die er juist nog heen gelopen zijn om te aanschouwen. Niemand heeft overlast ervaren in de bewuste trein. Ik heb bewust nog een rondje gelopen na het omroepbericht. Moeten we alle vrije ingevingen en lolletjes maar in een pot stoppen en die vervolgens dichtschroeven?
Ik vertrouw op mijn inschatting als ik een grapje maak, een praatje aanga, of zoals hier, alle reizigers attendeer op een mini-concertje, en de jongens dan ook toestemming geef om op de gitaar in de trein te spelen. Als conducteur proef je vaak de sfeer van de gehele trein, je voelt aan wat er in je trein speelt en wat men nodig heeft. Zakelijke houding, ontspannen houding, direct zijn of juist niet. Het is mensen werk, en het is maatwerk. Vind je iets niet kunnen, spreek ons dan direct daarover aan, wij zijn ook mensen, net zoals jij.

1 Comment

  • Rahim

    22.06.2015 at 11:24

    Ja Bram, het is er allemaal niet makkelijker op geworden. Toen ik ruim 20 jaar geleden begon als HC deed je precies hetzelfde. Je voelde de sfeer aan en kon met humor soms goed wegkomen. Een grapje ontzenuwde een gespannen situatie en je was altijd een cabaretier, psycholoog, arts en agent in een. Maar als je een keuze maakte om 1 van die petten op te zetten bleef dat binnen de ruimte waar je aanwezig was. Tegenwoordig kan met de komst van apps zoals periscope en meerkat zelfs de hele wereld bij wijze van spreken live meekijken hoe jij je werk doet. Het is er niet makkelijker op geworden en ik kan me voorstellen dat je steeds vaker de keuzes die je maakt moet afwegen. Jammer vooral dat iedereen ook meteen een oordeel heeft. Ergens ben ik blij dat ik het werk op de trein niet meer hoef te doen. Maar zelfs als twitterende medewerker van reisinfo merk ik dat hetgene wat ik tweet elke keer moet afwegen. Sterkte, maar laat je niet ontmoedigen en blijf vooral lekker jezelf.