Noodrem

Er zit al weer een heel jaar op. Eind 2017 heb ik samen met veel collega’s en reizigers afscheid moeten nemen van onze DM90 treinen, de diesels die op het traject Zwolle-Kampen en Zwolle-Enschede reden. Niet alleen de diesels zijn weg, ook zal ik bepaalde stations niet meer zovaak gaan zien. Het prachtige stuk naar Kampen, of via Raalte naar Wierden. Ik ga dat missen. Met het overdragen van beide lijntjes aan een andere vervoerder sluit ik 2017 af. Ik maakte de rest mijn verlofuren op en pakte de trein naar Berlijn. Ver weg van Raalte en Kampen.

Na mijn winter-vakantie, eindelijk eens een keer vrij zijn op zowel oudejaarsdag als op nieuwjaarsdag, begon ik opgeladen en enthousiast in de 2e week van Januari weer mijn dienst. Inmiddels ben ik ook weer op de hoogte van de veranderingen en de nieuwe vervoerders, gewijzigde materieel-samenstellingen en vertrektijden. En maak je ook alweer het nodige mee. Soms vraag je je ook af hoe of waarom situaties zijn zoals ze zijn. Afgelopen donderdag bijvoorbeeld stond ik op het perron in Groningen naast de sprinter naar Zwolle. Het is in de middag-spits en ik zie op een tussen-balkon een zwarte fiets staan, de doorgang en toegang half blokkerend. Ik schuif de coupedeur open en vraag of de eigenaar van het stalen ros in de coupe zit. Niemand zegt iets, niemand springt op. Ook in de andere coupe reageert niemand enthousiast. Ik zet de fiets eerst op het perron neer en roep de eigenaar op via de boord-omroep. 5 minuut sta ik naast de fiets, maar niemand komt. Omdat het bijna vertrek-tijd is, en niemand in Groningen verder beschikbaar was om de fiets als ‘gevonden-goed’ aan te kunnen nemen besluit ik de fiets weer in de trein te zetten, maar wel in het juiste gedeelte. Als ik weer op het perron sta en een stukje weg loop komt er ineens iemand van de trap af, pakt de fiets, stopt een sleutel erin, en fietst snel weg. Ik heb de hele tijd dat ik buiten stond wel een persoon zien zitten op de trap, maar had niet de link gelegd. Ik vraag mij dan wel af natuurlijk, waarom staat de fiets in de trein, en zit de (mogelijke?) eigenaar buiten de trein. Vreemd, maar geen tijd om er verder aandacht aan te schenken, want de trein moet rijden.

 

Sneeuwbaleffect
Op de vrijdag vertrek ik met tien bakken DDZ vanuit Groningen naar Den Haag. Vanwege de vrijdag-middag spits rijdt deze trein verlengd tot en met Zwolle, en vanaf Zwolle gaan er zes bakken DDZ door naar Den Haag. Dat splitsen halverwege de route ben ik zelf -zeker in de spits- geen voorstander van. Dat levert altijd stress, gemopper en vaak een minuutje vertraging op. Helaas heb ik niet overal invloed op, dus ik accepteer het zoals het is. Bij de voorbereiding in Groningen valt mij al direct op dat het voorste treinstel in Zwolle zal blijven, en het achterste treinstel door gaat naar Den Haag. Ik calculeer direct al minimaal 5 minuut vertraging in. Met nog geen twee minuut tussen aankomst en vertrek in Zwolle, de vrijdag-middag spits, en de positie van de trein (bij de roltrappen) waar niet meer ingestapt moet worden wordt dat veel gestress voor onze reiziger. Onderweg naar Zwolle bereid ik samen met mijn collega de reizigers in het voorste stel alvast voor op de volksverhuizing. De trein zit goed vol, en veel gaan ook door met de trein. Balen dat ze hun mooie plek kwijt zijn, of met zware koffer(s), onderweg naar Schiphol, een extra keer mogen slepen.

In Zwolle aangekomen Stappen honderden mensen in de trein die afgerangeerd moet worden, de reizigers eerder ingestapt, stappen allemaal uit en rennen over het drukke perron. Mijn nieuwe machinist en ik worden een paar keer uitgescholden en de rangeer-machinist sluit het andere stel af om zo snel mogelijk plaats te maken voor onze rijweg naar Schiphol/Den Haag. Uiteindelijk staat de trein prop-vol en is mijn humeur ook behoorlijk aangetast. Met zeven minuut vertraging rijden we Zwolle uit, en we zorgen voor een sneeuwbal-effect. De IC naar Utrecht, de Sprinter naar Utrecht vertrekken beiden met 5 minuut vertraging achter ons aan. De Sprinter uit Amsterdam kon niet binnen komen in Zwolle doordat het spoor bezet was. In Almere Oostvaarders staat een sprinter al 5 minuut te wachten op ons, en in Almere rijdt de IC naar A’dam Centraal met +5 weer achter ons aan. Ook in Weesp moet een sprinter te laat vertrekken door onze vertraging. In Leiden missen de overstappers hun aansluiting en met +5 komen wij uiteindelijk aan in Den Haag. Gezien de hele route valt het nog wel te overzien, maar als je kijkt wat je allemaal mee neemt.. Een mooi voorbeeld om het verschil tussen papier en praktijk duidelijk te maken.

Noodrem
Een snelle plaspauze, en hup ik moet alweer naar de SGMm sprinter voor een slagje Dordrecht. Ondertussen ben ik gelukkig al weer een stukje vrolijker en ‘knip’ te trein. Het is gelukkig niet druk in de sprinter, dus ik heb ook tijd om wat praatjes te maken en Vlaamse reizigers informatie te vertrekken over hun IC Brussel aansluiting. Na vertrek uit Rotterdam loop ik nog een rondje en bij Lombardijen wordt mijn alertheid nog even getoetst. Ik start het vertrekproces op, fluit en sluit de deuren (behalve die waar ik bij sta) en doe mijn dubbele check. Tot zover niks aan de hand. Op het moment dat ik mijn deur sluit en naar binnen stapt zit er ineens een complete arm tussen de deuren. Omdat ik niet wil dat de persoon mee gesleurd gaat worden door de trein en ik met een shock thuis kom te zitten trek ik direct aan de noodrem. Een enorm gesis en alle hoofden in de coupe naar mij toegedraaid. De machinist zoekt direct porto-contact dat er aan de noodrem was getrokken en ik beantwoorde dat direct met de (geruststellende) mededeling dat ik dat had gedaan in verband met een beknelling reiziger buitendeur. Ik ontgrendel de deur weer, de jongen doet geschrokken een stap achteruit, en ik zorg er weer voor dat de trein vertrek gereed is, ontgrendel de noodrem weer, en met vier minuut vertraging rijden we verder richting Dordrecht. Ondertussen vertel ik de coupe met reizigers dat voor zo’n situatie de noodrem gerust aangetrokken mag worden. Ik vul nog een vertragingsrapport in, met reden noodrem/reiziger. En probeer in samenwerking met de machinist wat vertraging in te halen. Dat lukt helaas niet, maar er was voldoende begrip gelukkig.