Dankbaar

Dankbaar

Er wordt nogal eens gemopperd, gescholden en geklaagd op, langs en rond het spoor. Soms terecht, soms onterecht, soms kleinschalig en soms grootschalig. Als conducteur ben je wel wat gewend en soms kun je door te luisteren, te knikken en te verklaren een hoop winnen.

Maar soms schrik ik me ook een hoedje; laatst was ik ‘gezellig’ aan het controleren. Veel dagjesmensen in de trein en hier en daar een grap en een lach totdat ik ineens bij een meneer kwam welke vanuit een bevroren houding plots omhoog  schoot, en keihard begint te schreeuwen (met consumptie), verwijten maakt en tot slot afsluit met de zin: “U heeft vertraging, dus heb ik dat ook. (..) U Komt over tien minuut maar terug voor mijn kaartje”. De gehele coupe achter me, kort daarvoor stuk voor stuk met een mooie glimlach kijkt nu verstoord en geschrokken mijn richting op. Ik vraag de meneer waarom hij zo tegen mij geschreeuwd heeft en zeg erbij dat ik daar best wel van schrik. Hij kijkt me aan en ik zie dat hij eigenlijk ook wel geschrokken is van zijn reactie. Ik zeg hem dat we een kwartier vertraging hebben omdat er een (jong) persoon langs het spoor liep met vermoedelijk suïcidale gedachten en dat de trein vanuit de andere richting stil stond bij deze persoon in afwachting van hulpdiensten. Hij gaf me zijn vervoerbewijs -met slechts twee minuut vertraging- en knikte bedenkelijk. Deze vreemde eend in de bijt kan toch wel een treinrit maken of kraken. In dit geval helaas het laatste. Zakelijker controleer ik het laatste rijtuig en een mevrouw helemaal achterin wenst me na het controleren een “Zalig kerstfeest” en spreekt haar waardering uit voor ons, omdat we ook tijdens de kerstdagen klaar staan met een trein om mensen te vervoeren. Dat geeft me weer een goed gevoel en een glimlach. Dankbaar. Dat gevoel is het mooist.

De dag voor kerst wens ik bij de controle iedereen persoonlijk fijne dagen toe en maak ik hier en daar een praatje. Mijn controleronde duurt dan ook behoorlijk lang, maar de reizigers en ik vinden het prima. Ik tref een ouder echtpaar waarvan de man een behoorlijk David Bowie fan is. Ze komen uit Bilthoven en zijn speciaal met de trein naar Groningen gegaan voor de Bowie tentoonstelling in het Groninger Museum. Met een prachtig foto-boek en een mooie beleving keren ze terug naar Bilthoven. De trein sloot perfect aan op hun bezoek. Maar eigenlijk iets te perfect zegt de mevrouw. “We hadden eigenlijk nog wel een kop koffie willen meenemen voor in de trein”. Bij aankomst op Zwolle kijk ik of er iemand van de Railcatering op stapt, maar dit is helaas niet het geval. Met nog 4 minuut op de klok trek ik eensprintje naar de Kiosk en bezorg ze beiden een kop koffie. Hebben ze mooi nog tot Amersfoort om deze op te drinken. “Een dag op niet snel te vergeten” roept mevrouw terwijl de meneer met pretoogjes door het fotoboek bladert en naar de koffie staart.

Soms word ik (helaas) op pad gestuurd met een vuile trein. Prullenbakken vol, lege blikken bier op de tafeltjes. Grote Smullers en Burgerking zakken achter, onder of op banken. Dat vind ik niet héél representatief maar soms kan het helaas niet anders. Treinen staan vaak maar kort stil en de schoonmaak moet er dan super snel doorheen. En dat terwijl reizigers uit en instappen. Aan de schoonmakers ligt het vaak niet, deze werken hard, krijgen een bijna onmogelijke opdracht en moeten tussendoor ook nog extra klusjes doen zoals braaksel opruimen (de urgente reinigingen).  Het kan dus zijn dat als jongeman X na zijn 14e biertje de pizza niet meer weet binnen te houden, en deze vervolgens verspreid in vloeibare vorm op het balkon of nog ergers over de ramen, tafel en stoelen (Ja, dat gebeurt ook) dat Schoonmaker Y en Schoonmaker Z géén prullenbakken kunnen legen van trein 1 maar wel de rommel van jongeman X in trein 2 gaan opruimen.
Nou zijn de prullenbakken in onze treinen ook niet geweldig. Eén petflesje en ze zitten vol. Maar weet dat op zo goed als elk perron grote vuilbakken staan. En als je uitgebreid gaat eten, en dus met een groter zak Burgerking de trein in loopt, wees dan ook zo lief om de restanten en afval weer mee te nemen en op het perron weg te gooien. Kleine moeite en het wordt gewaardeerd door andere reizigers en natuurlijk de hardwerkende schoonmakers, die dan misschien eens een keer de tijd krijgen om bijvoorbeeld de glaswand of hoofdkussens schoon te maken.2015-12-28 20.54.36

Met een kleine inspanning maken we het voor elkaar makkelijker. Gooi grote afvalstukken op het perron in de prullenbak. Lach naar je buren in de trein en help gerust de alleenreizende moeder met kinderwagen. Maak je slapende buurman of vrouw wakker op het eindstation en groet de conducteur terug. Het kost je amper inspanning maar je merkt al snel resultaat. Het is het nieuwe afvallen, maar dan anders. Immers een glimlach heeft meer effect dan het perfecte gewicht. Een goed voornemen voor 2016, toch? Graag tot volgend jaar in de trein, met nieuwe goede voornemens en meer glimlachen ;-).