Treinblog: Persoonlijke bezittingen

Denkt u bij het verlaten van de trein aan het meenemen van uw persoonlijke bezittingen?

In de trein laat men wel eens wat achter. Dagelijks reizen 1,2 miljoen mensen per trein in Nederland. en allen al dit jaar (2014) zijn er 88.000 items achtergebleven in de trein.

Groningen-Den Haag
Op een warme zwoele zomeravond op de intercity Groningen-Schiphol-Den Haag word ik tussen Leiden en Den Haag gebeld door ons contactcentrum. Een toerist heeft zijn colbertje nog aan het haakje laten hangen toen hij uitstapte op Schiphol om naar zijn vliegtuig te gaan. In het colbert zitten zijn boarding-pass en zijn paspoort.
Ik loop direct door de trein en zie het jasje gelukkig nog hangen. Ik neem het mee, en bel direct terug dat ik het heb gevonden. Ik zeg dat ik het jasje in de trein laat, bij de collega conducteur welke de trein terug gaat brengen naar Schiphol/Groningen. De meneer staat op het perron, de collega overhandigd het colbertje en de toerist haalt hij zijn vlucht.

Arnhem-Zwolle
In de intercity van Arnhem naar Zwolle geeft een reiziger tijdens de controle een Samsung Smartphone aan mij: “Ja, lag gewoon nog op het tafeltje”. Ik stop de telefoon in mijn borstvakje, en ga verder met controleren. Ik kijk straks wel even. Net als ik klaar ben gaat de telefoon over. Dat is fijn, want met de toegangscode kom ik niet ver. De moeder van de eigenaresse belt. Waar ik in godsnaam mee bezig ben. Eventjes een telefoon stelen. Ik stel me voor als Conducteur van de Nederlandse Spoorwegen en de kalmeert. Ze vraagt me hoelaat ik weer op station Elst ben. Nou niet, het is al laat op de avond en bovendien ben ik onderweg naar huis. Ik lever de telefoon in bij het loket in Zwolle zeg ik haar. Nee, dat is te ver.  Ik vraag om haar gegevens, om te koppelen aan het gevonden voorwerp en leg uit dat ik niet in staat ben de telefoon terug richting Arnhem te brengen. Ook gezien het late tijdstip gaat er geen trein meer terug die kant op. Ik geef haar nogmaals aan dat de telefoon de komende week op te halen is aan het loket in Zwolle, en daarna naar het depot gevonden voorwerpen in Utrecht gaat. Als reactie: “steek dat ding maar in je hol dan”. tuut tuut tuut.
Geen idee of de telefoon überhaupt nog terug naar de eigenaresse is gegaan.

Frisse start van de dag
Een frisse of natte ochtend, gevolgd door een zonnige en niet al te frisse middag? Gegarandeerd paraplu’s en handschoenen voor het oprapen. Pas bij de volgende regenbui komt men er, te laat, achter.
Ondertussen regent het magazijn vol met dit soort vergeten attributen.

Lelystad-Zwolle
Ik blaas op mijn fluitje, draai me om en plots staat daar een man, bedenkelijk naar mij te kijken. Meneer de conducteur, ik heb op het vorige station mijn tas laten staan. Met daarin een toga.
Ik bel direct naar ons contact centrum voor een zoekactie. Ik wacht ondertussen op bericht van het contact centrum, maar de meneer (advocaat dus) moet het volgende station eruit. Ik beloof hem te bellen mocht ik wat horen en adviseer hem thuis nogmaals contact te zoeken met de NS. Maar niet veel later word ik al gebeld. De tas met toga is terug gevonden en veilig gesteld.

Amersfoort-Utrecht
Na een (blijkbaar) uit de hand gelopen vrijmibo komt een mevrouw wankelend mijn kant op, terwijl ik bezig ben met het controleren van vervoerbewijzen. Ze zegt dat haar kaartje niet kan vinden, en vond het wel zo eerlijk om mij vooraf in kennis te stellen. Ik geef aan dat ik zo bij haar kom, en vraag haar ondertussen nogmaals te zoeken. Aangekomen op het balkon ligt daar een wereld aan spullen op de grond en daarnaast een compleet lege dames tas. “Ik snap er echt niks van” hoor ik haar roepen. Ik heb betaald, en ze laat me via internet bankieren een transactie zijn. De prijs van het kaartje + 0,50 cent. Dus dat betekend dat het kaartje aan het loket is gekocht. Ik vraag haar aan welk loket ze het kaartje heeft gekocht en besluit er heen te bellen. Gelukkig is het er niet druk, en zegt de collega: “Ja, dat kan ik me nog herinneren. Ze was eerst haar pincode ook al vergeten, en ik rook ook een sterke alcohollucht. Haar kaartje ligt hier nog steeds, ze liep plots weg na het pinnen”.

Ik heb gelukkig geen kunstbenen of een scootmobiel op mijn lijstje staan. In dat opzicht doe ik het nog netjes qua gevonden goed. Maar op vrijdag middag een weekend tas vol vuile was vinden is ook zeker geen pretje kan ik je vertellen. Het meest vreemde was een textieltas met kleding en cannabis. Vooral de sterke lucht. Ik had de tas in een lege 1e klas coupe gelegd omdat ik niet wou dat in de machinistencabine of conducteurshok zo’n geur zou komen te hangen. Mensen welke passeerden keken stuk voor stuk vreemd op. En ook op het station aan het loket kreeg ik vreemde gezichten. Even was ik bang voor een telegraaf-artikel over een conducteur in diensttijd in bezit van cannabis. Maar gelukkig ben ik de eerste die dit publiceert. Of de eigenaar van dit tasje zich ooit zal melden? Dat durf ik niet te zeggen. Aan het loket zelf, waar ik het gevonden goed heb heengebracht, hebben ze de meest lucht-afsluitende lade gebruikt om de tas in op te bergen.