Treingesprek met George Arakel

George Arakel (28)

In de trein van Groningen naar Zwolle tref ik de in de Armenië geboren Groninger en voorbeeld allochtoon George Arakel (28). In 1997 heeft George, samen met zijn moeder en zus voor het eerst voet op Nederlandse bodem gezet. Zijn jeugd was, laten we zeggen, erg bewogen. Daar kun je overigens meer over lezen in zijn onlangs -in eigen beheer-  uitgebracht boek Persoonlijk succes is een keuze. George is een vaste reiziger op dit traject en met zijn dal-vrij abonnement reist hij voornamelijk van Groningen naar de randstad en natuurlijk weer terug. In 2011 heeft hij het platform Voorbeeld Allochtoon opgericht.

Je zit vaak in de trein. Waar reis je vandaag naar toe?
Ik reis ongeveer 3 dagen per week met de trein. Voornamelijk richting Amsterdam, Rotterdam en Den Haag. Nu reis ik naar Hoofddorp, daar heb ik een logeeradres en vanavond reis ik nog naar station Bijlmer ArenA omdat ik moet daar ga spreken. Morgen reis ik vanuit Amsterdam nog naar Dordrecht en over een paar dagen reis ik weer terug naar Groningen.’

Spreken? doe je dat vaak?
Niet vaak genoeg haha, de ene week spreek ik vaker dan de andere week.
Vanavond spreek ik op dichterlijke wijze getiteld “Vieze Buitenlander”.
Dat gaat over vooroordelen. Het begint best grof maar het eindigt zeer positief en inspirerend. Morgen ben ik Dordrecht, dan geef ik tips over persoonlijk succes, en ik ga dan natuurlijk mijn boek verkopen.’

In je boek begin je met een hoofdstuk “Dankbaar”. Je zegt dat dankbaarheid gelukkig maakt. Hoe vaker je je dankbaar voelt des te mooier je leven wordt. Je neemt al vrij snel de NS als voorbeeld. “We zijn heel erg een klaagcultuur geworden. Als NS vertraging heeft dan klagen we erover. Elke keer weer als een trein te laat is. Daardoor geven we onszelf het gevoel dat NS altijd maar te laat is. We ervaren irritaties daardoor en het maakt ons ongelukkig. Maar hoe vaak ben je dankbaar dat NS op tijd komt als je met de trein reist? NS is namelijk veel vaker op tijd dan te laat.” Vind je dat we te snel een teleurstelling de baas laten zijn?
We hebben in Nederland een klaagcultuur. We klagen ook vaak over het weer, het is te koud, te nat, te warm. We steken elkaar daarin ook aan. We praten een week over de slechte dingen die we beleven terwijl alle dingen die wel goed zijn niet blijven hangen. Te veel mensen zijn volgers geworden. Mensen zouden zich meer moeten beseffen dat ze geen volger moeten zijn maar leider. Maar misschien durft men dat niet meer. Durf meer zelf te creëren om onafhankelijk te worden is mijn tip.’

Wat is voorbeeld allochtoon eigenlijk?
Ik heb Voorbeeld allochtoon bedacht in 2011. Het is de eerste etnisch verantwoorde nieuws media website van Nederland. De doelgroep zijn allochtonen, om te inspireren en positief nieuws en verhalen naar buiten te brengen. Er zijn genoeg allochtonen die knokken voor een goede toekomst en hun best doen. Alleen zijn deze vaak onzichtbaar. Deze wil ik graag in het licht zetten. Ook om als voorbeeld allochtoon neer te zetten. We willen niet alleen hele grote successen zoals Ali B in het licht zetten, maar eigenlijk juist de kleinere successen. Eigenlijk iedereen met een goed in inspirerend verhaal.’

Wat is je lijfspreuk?
Dat is een quote van Jim Rohn “Work harder on yourself than you do on your job.”
maar ook het nummer van Monty Python “Always Look on the Bright Side of Life” vind ik sterk.’

Dat was eigenlijk mijn volgende vraag: Welk liedje komt bij je op als je in de trein zit?
Dat is dan Always Look on the Bright Side of Life”. Laatst stond ik in een drukke trein en toen ik rond keek zag ik veel chagrijnige gezichten. Ik begon het deuntje te neuriën en iemand anders nam het fluiten op zich. Er kwamen gelijk wat glimlachen tevoorschijn.’

Als er iets zou mogen veranderen als treinreiziger, wat zou dat zijn?
Ik zou wel iets comfortabeler stoelen willen, en een stopcontact in de tweede klasse. De NS is namelijk mijn 2e kantoor.’

Roept een bepaald station nog een gevoel bij je op?
‘Amsterdam Centraal, zeker nu met de nieuwe passages. Dat vind ik echt mooi geworden. En het geeft echt een internationaal gevoel waarbij alles mogelijk lijkt te zijn.’

Wil je nog iets kwijt?
Ik wil graag sorry tegen de NS zeggen. In de periode vlak na het einde van mijn studentenkaart reisde ik vaak zonder kaartje in de trein. Ik had geen geld om kaartjes te kopen, maar om mijn ambities waar te maken moest ik wel reizen. Natuurlijk heb ik wel eens een boete gehad, maar de conducteurs snapte ik wel, daar werd ik niet boos op. Ik ben een positief mens.’

 

Durf je het ook aan om hier te staan? Mail jazeker [at] benikbram [punt] nl