05.03.2026 🇳🇱🇩🇪
vandaag start een rondreisje om de lente te vieren. Etappe 1 is van Arnhem via Duisburg naar Hamburg. Hamburg niet om de stad te vieren maar wel als tactische overnachtingslocatie.
06.03.2026 🇩🇪🇩🇰🇸🇪
Als de zon volop schijnt dan moet je de dag zonder meer plukken. Ik reis daarom wat vroeger weg uit Hamburg en reis via het Duitse waddeneiland Sylt. En hoe tof is het dat je daar gewoon per trein heen kunt sporen. In Sylt heb ik een kleine twee uur om kort te genieten van de zon, het strand en een koud biertje. Er komen nog behoorlijk wat treinkilometers aan vandaag dus ik kan spijtig genoeg niet erg lang van deze extra toegevoegde plaats en waddeneiland/zon genieten.
Terug op het station zijn het wat overstappen om de bestemming te bereiken. Eerst naar Niebüll, overstappen op een oud en traag dieseltje naar Tønder, daar een oud en ex Arriva treintje (Lint) naar Bramming. Zeg nou zelf, daar moet ik toch echt een keer geweest zijn, en ik was er welgeteld dan ook 15 mooie minuten. Vervolgens neem ik de Intercity naar Odense om daar dan over te stappen op de snellere Intercity, die nonstop rijdt, naar Kopenhagen. Ik geniet toch wel een beetje van de bruggen, het platte landschap, maar dat komt ook wel door de zonsondergang. De temperatuur zakt dan ook snel, de avonden en nachten zijn nog erg koud.
Het laatste stukje nog. De trein van Kopenhagen naar Malmö die over de Sontbrug gaat. Een 16 kilometer lange brug (en tunnel) die Denemarken met Zweden verbindt.
En wat heeft dit allemaal gekost? Met wat tweaken van de reis, van Arnhem Zuid via Hamburg (met overstap van 11 uur) naar Malmö koste mii 66,99 euro. Eerste klasse, consumententarief via DB. Ongeveer twee maand op voorhand gekocht. Dat valt mij goed mee.
Het voordeel van vroeg boeken is niet alleen de prijs, maar in Duitsland zijn er zo veel werkzaamheden aan het spoor dat de kans groot is dat na het boeken je reis aangepast wordt en dat betekent gelijk vrijheid en verlies van zugbinding. Met andere woorden, je bent niet meer gebonden aan een specifieke IC/ICE maar kunt zelf je treinen kiezen. Van goedkope non-flex naar senk-joe-DB flex!
🇸🇪 07.03.2026
De dag begint vroeg. Mijn geboekte trein van 10 uur is gecanceld en ik ben omgeboekt naar de trein van 7 uur ‘s morgens. Voordeel is wel dat ik iets langer in Stockholm ben, mijn bestemming.
Ik reis niet met de directe trein maar via Gotenburg waar ik een overstap heb van een kleine twee uur. Perfect om even daar te snuffelen. Ik heb mijn ticket in December gekocht. De aanbieding was te goed om te laten liggen, en ik had mijn planning niet rond nog. Het ticket koste mij 95 Zweedse kronen, omgerekend 8,70 euro, en dat voor twee x2000 treinen (hogesnelheidskanteltrein, vmax 200km/u).
In Zweden werd tot september 1967 links gereden. Op 3 september 1967 om 4:50 uur werd landelijk het autoverkeer stil gelegd, verplaatste iedereen zich rechts van de weg, om vervolgens om 5:00 uur weer te mogen rijden. Een operatie dat vandaag de onmogelijk lijkt. Het treinverkeer deed hier niet aan mee en rijdt dus nog altijd links.
Göteburg
De tweede stad van Zweden. De overstap van een kleine twee uur is natuurlijk ruim onvoldoende om deze stad uit te spelen, maar snuffelen kan wel. Het is dat het wat vroeg is en de prijzen niet bepaald gunstig zijn hier. Maar Göteburg is schijnbaar de bierstad van Zweden. Deze zaterdagochtend is het wat kalm maar ik ben overtuigd dat de stad in de zomer een fijne plek is.
Ik stap in de trein Göteborg-Stockholm. De treinmachinist roept om dat we vandaag een andere route rijden dan gebruikelijk en dat we over oude sporen rijden met gedateerde stations en perrons en ook veel onbeveiligde overwegen. Hij waarschuwt alvast voor het veelvuldig gebruik van de claxon en zegt dat er geen gevaar is voor ons… dat beloofd wat. De route is mooi, maar spannend was het niet, wel twee keer van rijrichting veranderd maar daar werd niet over bericht.
Naast mij in de trein een stel met twee kinderen die nogal veel aandacht nodig hebben. Het huilen wordt afgewisseld met geschreeuw, nog meer gehuil en slaan op tafels en banken. De Zweedse spoorwegen hebben dan wel rookvrije treinen en een compartiment speciaal voor reizigers met huisdieren.. maar een kinderloze coupe blijft nog altijd te veel gevraagd in Europa.
Geheel op tijd komen we aan in Stockholm. De route door het binnenland van Zweden is afwisselend. Meren, bossen, rotsen, nog meer stenen, gras en sneeuw. Ik vind het toffe van reizen wel het landschap aan je voorbij zien gaan.
Tijd om Stockholm in te gaan. Verder gaan waar ik de vorige keer gebleven was.
🇸🇪🇱🇻08.03.2026
Op zaterdag heb ik het einde van de middag en de avond vooral rondgelopen. Zo ben ik op eiland Skeppsholmen geweest en in Gamla Stan, de oude, middeleeuwse, binnenstad van Stockholm. Na een nacht in de kelder van een hotel (hotels zijn duur, dus je bezuinigd) word ik wakker met zon en een strak blauwe lucht. Ik laat mijn rugtas achter in het hotel en wandel naar het Vasa museum.
De Vasa kapseisde en zonk in 1628 op zijn eerste tocht in Stockholm. Na 333 jaar op de bodem van de zee te hebben gelegen werd het enorme oorlogsschip geborgen. Nu een van de best geconserveerde zeventiende eeuwse schepen ter wereld en te zien in een speciaal daarvoor gebouwd museum, in Stockholm. Best een indrukwekkend schip wel, ik spendeer er toch snel 2,5 uur.
Ik twijfel nog om Skansen te bezoeken maar het is mij opgevallen dat het echt superdruk is met toeristen in Stockholm. Ik wandel via een wat rustiger natuurgebied, ga even in de zon liggen op een droge rots en eindig 12 kilometer later aan een bar om toch maar een biertje te drinken en een hapje te eten. Het biertje van 0,4 liter valt mij enorm mee. 3,87 euro, dat is goedkoper dan in Amsterdam.
Via het hotel terug, naar Stockholm City Station. Een ondergronds station waar de voorstadstreinen vertrekken. In een overvolle trein reis ik, helaas ondertussen in het donker, naar de havenplaats Nynäshamn. Vandaar brengt de StenaLine bus mij naar Norvik haven en boord ik de StenaLine naar Ventspils.
🇩🇰 09.03.2026
Om 7:30 uur in de ochtend (6:30 Zweedse en Nederlandse tijd) mogen het handje vol voetpassagiers als eerst van boord en zo zet ik voet aan wal in Ventspils.
Ondanks dat hier genoeg (haven-)spoor ligt rijdt er al een behoorlijke tijd geen passagierstrein meer heen. Er is blijkbaar nog een stationsgebouw maar dat is te ver lopen. Het busstation daarentegen niet en om 7:40 sta ik al aan het loket om een ticket voor de bus van 8:00 uur te kopen (11,50 euro)
Op naar Riga. Na zo’n 2u45 in een niet al te
volle bus gezeten te hebben loop ik van het busstation door naar het vernieuwde treinstation. Ze zijn bijna klaar om baltic rail te activeren, een normaalspoorlijn (1435mm) die aansluit op Polen en door de Baltische staten loopt. Waar ze nog altijd op Russisch breedspoor (1520mm) rijden. Om 12:31uur vertrekt mijn trein naar Daugavpils, laat de lokettist mij weten door de vier cijfers op haar rekenmachine in te typen. Dat wist ik natuurlijk al, maar wel lief.
Niet veel tijd in Riga, daar ben ik al twee keer eerder geweest, maar wel tijd om even naar de markthallen te gaan. Toch wel een superplek nog altijd. Eerst haal ik koffie in een nieuw zaakje bij het busstation. Ze adverteren met Luikse wafels en Vlaamse patatten. Ik loop binnen en vraag in het Engels aan de meneer of hij uit Vlaanderen komt. In het Vlaams krijg ik antwoord en we hebben een mooi gesprek zo.
In de oude Zeppelinsloodsen zitten nuverspreid markten van alle soorten. Van de markt waar bijna alleen de lokalen komen met kruiden en levensmiddelen, de markt met troepjes die je niet nodig hebt waar de toeristen komen, en de marktjes met delicatessen uit andere streken waar je de mix van mensen treft. En er is een foodcorner natuurlijk waar het de moeite waard is goed op te letten. Want je kunt 10€ betalen voor iets wat om de hoek 3€ kost.
Ik ga even kijken hoe het met de dame van het biertentje gaat. Ze verkoopt bier in flessen (1,2 of 5 liter) maar om te proberen mag je ook een beker van 0,5 liter kopen. Zo heb je hier al voor rond de 1,50€ een halve liter bier. Ik neem een litertje mee voor later, dat past nog net naast de fles drinkwater.
In de trein naar Daugavpils, een oude sovjet dieseltrein, met deuren waar je niet tussen wilt zitten als ze dicht gaan, met veel Russisch sprekende mensen, met alcoholwalmen, en om het kwartier een sigarettenlucht door de trein als net drie dronken oude mannetjes van het balkon terug komen. Het is maar net naar welke uithoek je reist om in een andere wereld terecht te komen. Maar toch zijn dit ook ervaringen die je terug in de tijd brengen en zal ik ze onthouden.
Eindstation Daugavpils. Het hotel zit naast het station, 40 euro voor een nacht inclusief ontbijt, sauna, zwembad en Turks stoombad. Daar ga ik denk ik na het ontbijt wel gebruik van maken. In krijg nog de tip om het fort te bezoeken, zo’n 30 minuut lopen, met nog twee uur zon, ga ik dat doen, een bijzondere plek, waar nu mensen wonen tussen blokken die geen mensen meer kunnen huisvesten, tussen cultuur en vooral rust en leegte. Lege en brede straten en nog een flink pak niet weggesmolten sneeuw.
Terug naar deze (2e) stad van Letland. Avondeten en een biertje. Morgen probeer ik de grens naar Litouwen over te steken, te voet…
🇱🇻🇱🇹 10.03.2026
Ontbijt gehad, in het hotelzwembad baantjes getrokken, de sauna in geweest en het Turks stoombad.
Ik heb nog zo’n 2,5 uur te besteden en loop nog een keer terug naar het Fort. Het museum van Mark Rothko is vandaag wel open. De entree is met tien euro wel aan de hoge kant, zeker als er maar zes werken van Mark zelf zijn. Maar support the locals. En toch zijn de overige kunsten ook zeker wel mooi om naar te kijken.
Op het busstation wacht ik op de marshrutka (minibus) naar Zemgale. Deze bus rijdt drie keer per dag, het busje zit vol en ik hobbel mee op de achterbank. Asfalt hebben ze alleen het eerste deel van de reis dus het hobbelen neemt toe. Ik zit gelukkig met beenruimte ‘in’ het gangpad en kan via de voorruit naar buiten kijken, ik word soms snel wagenziek maar het gaat vandaag goed. De chauffeur en de passagiers spreken uitsluitend Russisch, dan weet je dat je ver is het oosten bent.
Eindhalte Zemgale; een halte in niemandsland waar toch mensen uit- en voor de terugrit weer instappen. Ik sta nu op 2 kilometer van de grens met Litouwen en zo’n 12? Kilometer van Wit-Rusland.
Ondanks de temperatuur van 10 graden boven nul, de strak blauwe lucht en aangenaam warm zonnetje ligt er nog veel sneeuw. De grond is nog bevroren, de toplaag smelt, middenin varieert het van opgevroren water (glad), naar drap (flink doorzakken) tot water (kletspoot). De afstand loop ik normaal binnen 20 minuut maar ik er vandaag een half uur over. Langs het spoor, naar het grensstation Turmantas (Litouwen).
Ik mag nog en uurtje wachten in de zon op de trein naar Vilnius en reis dan door naar Kaunas. In de eerste trein zit alleen derde klasse (het zit beter dan de tweede klasse van de Arriva-geen-beenruimte-treintjes in Noord Nederland) en in de trein van Vilnius naar Kaunas is zelfs een eerste klasse. Die trein is dan ook elektrisch. Van DR1 (oude sovjet dieseltrein) naar een Škoda CityElefant. Op naar Kaunas.
🇱🇹 11.03.2026
Vandaag een dagje niet reizen, toch?
Litouwen riep op 11 maart 1990 zijn onafhankelijkheid uit en verklaarde zich dus onafhankelijk van de Sovjet-Unie. Dit is niet de eerste keer dat Litouwen zich onafhankelijk verklaarde, daarom heet deze nationale feestdag, dat vandaag plaatst vind, dag van het Herstel van de Onafhankelijkheid van Litouwen.
De stad Kaunas is in ieder geval vol, vol met gezinnen en families. Iedereen is vrij en alle overheidsinstellingen en musea zijn gesloten. Maar de treinen rijden wel en ik ga dan toch nog eens naar de grens. Een klein dagtripje dus, naar de grens met Rusland in dit geval.
Ik reis naar Kybartai, waar je tot vorig jaar gewoon nog op kon stappen op de trein naar Kaliningrad, dat eerst in de Sovjet Unie lag maar sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in ‘91 een exclave van Rusland, ingeklemd tussen Polen en Litouwen is. Rusland is er nog altijd blij mee.
Afijn, de treinen tussen Rusland (St. Petersburg, Moskou), Wit-Rusland (Minsk) en Rusland (Kaliningrad) rijden nog steeds, door Litouwen heen, maar stoppen er sinds vorig jaar niet meer. Behalve dan voor de formaliteiten.
De trein van de Litouwse spoorwegen keert in 40 minuten terug naar Kaunas. Ik maak een kleine wandeling, bekijk het prikkeldraad bij de spoorwegovergang en zwaai naar Rusland en loop terug naar het station. Dezelfde conductrice groet mij en we boemelen met het 1-baks treintje terug naar Kaunas, waar ik nog een lange wandeling maak naar de oude binnenstad, een biertje op het terras drink en verderop nog een pizza eet. Morgen weer een grens over, en weer een uur terug in de tijd, op naar Polen.
🇱🇹🇵🇱 12.03.2026
Na het ontbijt bezoek ik het Žmuidzinavičiaus muziejus (Devil Museum). Een museum gewijd aan het verzamelen en tentoonstellen van sculpturen en houtsnijwerken van duivels uit de hele wereld. Daar reis je toch al voor naar Kaunas? Een bijzonder museum. In het parkje ernaast staan nog wat sculpturen uit de Sovjettijd en het museum er tegenover, het M. K. Čiurlionio dailės muziejus, kunstmuseum, gaat op het lijstje voor als ik er ooit weer eens ben.
Terug naar het hotel voor de late checkout, waar ze geen problemen mee hadden. De trein van 13:38 naar Mockova, het grensstation van Litouwen met Polen. Het ene spoor is breedspoor (1520mm) het spoor aan de andere kant van het eilandperron, normaalspoor (1435mm). De Poolse trein naar Warschau en Krakau staat al klaar, door vertraging is de overstap drie minuut, maar omdat het een ‘doorgaande’ verbinding is, is de aansluiting altijd gegarandeerd.
Als we de grens over gaan spring de klok een uur terug en halteren we al snel bij het eerste Poolse station, Trakiszki. Hier stapt de grenspolitie op voor een snelle controle en buiten staat iemand met een semi automatisch wapen en snuffelt een hond de buitenkant van de trein. Hier staan we 15 minuut stil en dan rijden we door naar kopstation Suwałki. De locomotief moet hier omgereden worden, dus ook hier staat de trein een tijd stil (25 minuut). Dan meters maken naar Białystok, waar we weer 25 minuut stil staan. De diesellocomotief wordt hier vervangen door een elektrische en er komen achterop nog twee rijtuigen bij.
In Białystok zelf kun je overstappen op de bus naar Minsk, die verbinding is nog altijd actief maar ik blijf zitten, want mijn bestemming vandaag is het weststation van Warschau. Ik ben hier alleen maar om te slapen.
Mijn rondreis is ontstaan en vormgegeven door het ticket waar ik morgen gebruik van ga maken.
🇵🇱🇨🇿 13.03.2026
Vrijdag de 13e. Dat is de naam die ik in eerste instantie aan deze reis gegeven had. Want de fundering van deze trip is begonnen met het boeken van een ticket voor de trein van vandaag, die van Leo Express.
Leo Express is een private vervoerder en rijdt in open toegang trein- en busdiensten in Oost Europa en sinds maart van dit jaar rijden ze ook een treindienst tussen Warschau en Praag met een Stadler FLIRT.
Je kunt bij LeoExpress diverse reisklassen boeken, van economy zoals wij de 2e klas kennen tot aan een plek in de businessclass of zelfs nog luxer, in premium (een groot compartiment met 6 stoelen en beenruimte waar zelfs mensen van vier meter lang genoeg aan hebben). In Premium reis ik vandaag mee en mijn ticket koste dan ook wel 60€. Als je de eerste bent die een plek in Premium koopt is dit je tarief, best voordelig hé! Daar komt dan nog gratis koffie en fris bij, maximaal twee alcoholische versnaperingen en een maaltijd+desert of een broodje+soep.
Ik spreek nog met de conductrice, in het Duits. Ze draait lange diensten, zo’n 12 uur. Vannacht om 1:00 uur begonnen van Bohumín naar Warschau, direct keren om terug naar Bohumín te gaan, einde dienst om 13:00 uur. Als je dat vergelijkt met de diensten van de Nederlandse Spoorwegen…
De reis die ik maak duurt ruim 9 uur dus tijd genoeg om de menukaart te ontdekken. Qua landschap is het zeker niet ‘s werelds meest spannende route maar het is wel comfortabel kilometers maken. Met deze trein rond de 800 kilometer en daarna nog eens 160 kilometer met de reguliere Intercity van Praag naar Ceske Budejovice, waar ik twee nachten verblijf.
In Praag stap ik over op de volgeboekte Intercity naar Ceske Budejovice. Het is maar goed dat ik nog een uur voor aankomst in Praag toch een zitplaats geboekt had. Ik zit naast het barrijtuig en de vers getapte! biertjes blijven maar langs komen. Ik pas mij maar aan en bestel er ook eentje. Of toch twee?
🇨🇿 14.03.2026 & 🇨🇿🇦🇹🇭🇺 15.03.2026
De avond van aankomst en deze ochtend loop ik door České Budějovice. Het is een leuk stadje, beetje Leeuwarden of Zwolle vibes. Mooie binnenstad, historische gebouwen, maar ik ben ongetwijfeld verwend geraakt, het heeft net niet de X-factor. Op naar Český Krumlov dan maar en dat is een hele goede keuze geweest want wat een prachtige stad is dat. Het is sprookjesachtig, het is unesco, het is middeleeuws. Hier vermaak ik mij deze dag prima en loop rustig aan kriskras door de stad en in de middag loop ik langs een vegetarisch restaurant met mooie tuin aan het water. Hier drink ik een bier, eet ik lekker en krijg ik mijn vitamines binnen. De rekening is onder de twintig euro, ik kan daar snel aan wennen. Aan het eind van de dag kom ik bij het station uit, er zit een stationskroeg waar ik voor 2 euro een halve liter van de tap haal. Gevaarlijk goedkoop, bijna mijn trein gemist.
Toch terug in mijn kamer geraakt. De zondag is het wel vroeg opstaan voor de reis vol bochten en kronkels om de bergen te passeren. Op voorhand heb ik bij de ÖBB voor 23,70 euro een treinticket gekocht van České Budějovice via Linz en Graz naar het grensdorpje Mogersdorf. Van daaruit boemel ik door naar Szentgotthárd en Köszeg, waar ik weer overnacht. Er zitten een paar onnodige spoorkilometers in, maar ik had mijn accommodatie geboekt (met annulering) om later verder uit te zoeken wat praktisch is, en dan ben ik eigenlijk vergeten. Ik ben niet zo vies van spoortrajecten in uithoeken, toch is het op zo’n reisdag als vandaag wel vermoeiend. Een leermomentje dat ik vast wel weer eens vergeet.
In de eerste trein heb ik comfortabel een volledige abteil voor mijzelf. Een royale overstap in Linz, waardoor ik anderhalve uur kan wandelen, om vervolgens in een OBB Desiro te komen. Een van mijn minst favoriete treinsoorten. De NMBS heeft ze ook end aar vloek ik altijd flink op, maar ondanks dat die van OBB er wat gelikter uitzien zijn het onprettige treinen met geen beenruimte en zijn net als bij NMBS de raamkozijnen en stoelen door twee niet samenwerkende afdelingen uitgedacht.
In Graz neem ik de ÖBB trein naar het grensplaatsje Szentgotthárd, in Hongarije. In Hongarije is vandaag, 15 maart, een nationale feestdag en vieren de Hongaren hun vrijheid en onafhankelijkheid. Ik boemel door naar Köszeg, en reis morgen verder naar Pécs.
🇭🇺 16.03.2026 & 17.03.2026
Köszeg ligt aan de grens met Oostenrijk in heuvelachtig gebied. Het is er ongetwijfeld een mooi wandelgebied. Het dorpje zelf ziet er wel leuk uit maar de avond van aankomst en de ochtend van vertrek is er weinig leven te vinden. Ik boemel vandaag naar Pécs, met dieseltreintjes. Een in DB rood uitziende trein staat te wachten met DB blauwe stoeltjes. De stickers in de trein en natuurlijk het uiterlijk verraden de herkomst van deze, ex-DB regiotrein. De conducteur vertelt mij trots dat deze trein een WC heeft, die ongeveer 1/3e van de trein inneemt. Gelukkig heb ik de gehele reis het vierzitje alleen, want iemand tegenover mij was een hel geweest qua ruimte.
Pécs, de vier na grootste stad van Hongarije, meest zuidelijke stad van Hongarije en ligt halverwege de Donau en de Drava. Verder kenmerkend is dat Pécs bij het Mecsekgebergte ligt en als een van de weinige plekken in Hongarije nog Turkse bouwwerken herbergt zoals de moskee/kerk aan het mooie Széchenyiplein. Het is een studentenstad, dus dat betekent leven. In de avond begint het flink te regenen, ik maak er maar een filmavond van in mijn kamer.
‘s Morgens bezoek ik dan de moskee-kerk van Pasha Qasim. Een mooie mix van islambouwstijl en christelijke architectuur. Ik loop nog langs de overblijfselen van een oud badhuis en dan trein ik naar mijn laatste bestemming van deze reis. De stad die ik denk ik wel het vaakst bezoek en waar ik mijn weg prima weet te vinden. Ik check in bij het hotel en krijg een upgrade naar een suite aangeboden. En wat voor een.. met groot bad, goed bed, balkon, gigantisch ruim en Bluetooth connectie met de speakers in het plafond.
In Budapest neem ik vanaf het Batthyány station een oud treintje, de H5, naar Szentendre. De heenrit zit vol, maar als ik na een verkenningsrondje door het dorpje terugreis is de trein aardig leeg en kan ik wat foto’s maken. Een ervan stuur ik door naar een Vlaamse collega van de trein. Hij deelt zijn locatie met mij, in Boedapest. Hoe groot zijn de kansen, dus we benutten deze gelijk door een biertje samen te drinken
🇭🇺🇦🇹🇩🇪🇳🇱 18.03.2026
toen ik de avond ervoor in bad lag na te denken over mijn terugreisdag en de praktische zaken overwoog, zoals neem ik mijn rugzak mee of laat ik die achter in het hotel, ga ik naar een badhuis of maak ik een wandeling kwam ik toch uit om een inmiddels traditie voort te zetten. Met de tandradbaan (tram 60) van Városmajor naar Széchenyi-hegy. Dan naar het treinstation Széchenyi lopen, waar een smalspoor treintje vertrekt naar Hüvösvölgy. Een spoorlijn uitgebaat door kinderen, the Children’s Railway. Doordeweeks rijdt een diesellocomotief met een paar rijtuigen de route maar in het weekend rijdt er ook een stoomtrein. Je kunt natuurlijk ook halverwege het traject uitstappen, er is genoeg te doen en te zien, want de trein rijdt door een prachtig (wandel-)gebied heen. En er is nog een stoeltjeslift, die nog altijd op mijn lijst staat. Er moet altijd iets overblijven voor een volgende keer.
Wat een traditie is geworden is een pizza eten en een bier drinken bij het eind (of begin-)station Hüvösvölgy. Daar zit Kisvasút Pihenö met echt superlekkere pizza’s en bier van de tap. Vanaf daar loop je zo naar de tramhalte voor de ‘normale’ tram terug naar de Donau, naar Pest of het Delí treinstation waar ik heen ga.
Ik neem de RegioJet, een particuliere maatschappij én concurrent van de staatsspoorwegen, naar Wenen. Ik betaal 21€ en zit in Businessclass. Een royaal compartiment met vier stoelen, een welkomsprosecco en water. Verder is er een uitgebreide menukaart met belachelijk laaggeprijsde producten. Zo is er een halve liter bier voor 0,70€ te koop (een Tsjechisch pilsje, erg lekker) en ook zijn er maaltijden, soepen etc verkrijgbaar. Bediening is aan je zetel en ik ben erg onder de indruk. Daar ga ik vaker mee reizen.
Op het grensstation Hegyeshalom maken we een uur vertraging. In Oostenrijk staat een RailJet, een prestigetrein van ÖBB kapot (niet te verwarren met de RegioJet waar ik in zit). En deze defecte trein staat de boel flink te blokkeren. Mijn overstaptijd op de nachttrein naar Nederland wordt zo wel korter. Eerder kreeg ik ook al van ÖBB een SMS dat mijn Nightjet een half uur eerder vertrekt. ÖBB begint een beetje DB praktijken over te nemen.
Gelukkig gaat ook de NJ niet vlekkeloos. Terwijl ik op het perron klaar sta is de NightJet er nog niet. Wel vertrekt de nachttrein naar Kyiv keurig op tijd en komt even later nog een sleeptrein met de defecte RailJet langs. Maar daar koop ik weinig voor. ‘mijn’ NightJet, die komt 35 minuten ná vertrektijd binnenrollen en vertrekt 40 minuut te laat uit Wenen. In Passau maken we extra vertraging doordat de BPOL (Bundespolizei) de trein grondig door wil op zoek naar … gelukkig ben ik blank en is een blik van 1 seconden voldoende voor de BPOL. Mijn buren worden grondiger gecheckt.
Ik ben in de afgelopen twee week veel grenzen overgestoken en ben alleen bij het oversteken van de grens tussen Litouwen en Polen gecontroleerd en nu dus, door de Duitsers. Vooraf had ik dit ook voorspeld, als ik er op kon wedden, was ik nu wat rijker geweest.
Ik heb verrassend goed geslapen. Ik lig alleen in een tweepersoons compartiment, natuurlijk wordt je af en toe wakker maar heb wel van elf uur ‘s avonds tot 7 uur ‘s morgens aardig wat slaapuren gemaakt. Twee keer is het licht ‘s nachts spontaan aangesprongen (in de schoonmaakstand, fel wit licht), en je slingers wat heen en weer, en ik mis toch wel een centimeter nog aan ruimte van het bed maar het zijn geen slechte treinen dit.
Met 1 uur en 50 minuten vertraging komen we aan in Deventer. Ik pak dan nog de trein naar Arnhem en daarmee zit deze mooie reis erop. Ik heb er van genoten.