Zoals wel meer van mijn uitstapjes zijn het vaak aan elkaar geplakte fragmenten die bovendien pas ontstaan nadat het eerste fragment vast staat.
De trip naar Montenegro is niet anders. Het eerste fragment op papier is een wens. De nachttrein van Bar naar Belgrado. Het staat, maar er is nog geen plan. Op een avond ben ik wat random aan het browsen en tref ik match in het verlofboek, mijn agenda en een Wizzair vlucht aan een gunstig tarief en de vlucht is bovendien op een zeer schappelijke tijd. Om 10:55 uur vertrek en om 13:10 uur de aankomst.
Dit is typisch het moment waarop ik impulsief gedrag vertoon. Ik boek de vlucht. Ik vraag verlof aan, ik block mijn agenda voor enkele dagen. Het plan van de nachttrein is alvast vastgeplakt aan de vlucht vanaf Dortmund. Nu wordt het boetseren tot een geheel.
Dortmund
Ik plan mijn aanreis te krap bedenk ik mij als ik in een stilstaande ICE zit tussen Duisburg en Essen en in mijn inbox een e-mail heb van Wizzair dat er een tekort aan beveiligers is en het verzoek om vroeger te komen. Eens per uur rijdt er een directe bus van Dortmund Hauptbahnhof naar de Flughafen. Die bus ga ik nu zeker missen nu we al 30 minuut achter op schema lopen en ik zoek met het beperkte Duitse mobiel internet naar alternatieven. Een U-bahn en stads bus lijkt mij wel het beste maar naar wat doorklikken kom ik op een alertmelding met de titel: “Warnstreik legt Nahverkehr still”. Staken doen ze natuurlijk overal. Een Uber dan maar en terwijl ik buiten in de kou en in de sneeuw sta te wachten zegt de app al 10 minuut lang dat de Uber er over 10 minuut is. Ik zie in de app de auto staan bij een koffietentje. Wel mijn rit accepteren maar niet op komen dagen, de speling is niet enorm dus ik neem maar een reguliere taxi. Zo wordt zo’n goedkope vlucht toch nog duurder.
De beveiliging op de airport heeft inderdaad aardig wat uitdagingen om de rij weg te werken, maar zo te zien ligt het ook wel een beetje aan hun zelf. Er zit geen goede doorstroming in de rijen, het is onduidelijk wie wat doet en een Duitse vrouw begint te schreeuwen als ik 1 seconde te vroeg een stap naar voren zet. Wat is het product vliegen in totaal toch geweldig. Natuurlijk mag ik daarna door alle hoepeltjes heen qua controle en wordt mijn tas, net zoals 90% van de andere reizigers naar de verdere-inspectie-noodzakelijk baan geleidt. Ik snap wel dat ze de boel niet op orde hebben daar als ze niet eens fatsoenlijk mensen en items kunnen controleren.
Na 20 minuut wachten wordt mijn tas geïnspecteerd, krijg ik commentaar op hoe ik mijn tas ingepakt heb, worden de nodige swaptesten uitgevoerd en wordt mijn rugtas opnieuw door de scanner gestuurd. En wederom weer apart naar de tweede band. Weer lang wachten, weer een swaptest, en net als ik wil vloeken en schelden krijg ik mijn tas terug. Voor op mijn liever-te-vermijden lijstje: Flughafen Dortmund.
Aangezien Montengro niet binnen het Schengengebied zit, moet ik mijn paspoort laten zien, en met een glimlach, binnen 30 seconden, was ik dit loketje voorbij om uit te komen in een wachtzaal met een stinkend toilet, 15-20 zitplaatsen, 3 gates, om er achter te komen dat het vliegtuig waarvan ik dacht dat ik het op de valreep ging halen, nog niet eens geland was. Dus vertraagd.
Podgoricia
Nadat het vliegtuig geland is en ik uitstap merk ik al direct dat het landklimaat een voor mij gunstigere temperatuur heeft. Het is zo’n 13 graden boven nul en in vergelijking met de 0 graad in Dortmund is dit aanzienlijk een vooruitgang. Ook hier, na 10 minuut in de rij gestaan te hebben, passeer ik soepel de paspoortcontrole en krijg zelfs een stempel. De airport is klein, dus je staat zo buiten. 20 mensen roepen tegelijk TAXI maar ik zoek een bus.
Op P2, is een amateuristische busparkeerplaats ingericht. Er is nergens een dienstregeling te vinden en er staan twee wazige Duitsers te wachten die ook keine ahnung hebben. Er komt al toetent een minibusje aangereden, de claxon dient als slagboom-open-nu. De chauffeur vraagt drie euro en ik stap in, de Duitsers stappen in, er komt nog een lokalo aangelopen en de chauffeur steekt een peuk op, nog één, nog één, nog één en nog één. De lokale vraagt wanneer we vertrekken en de chauffeur zegt nog 20 minuut wachten. Gelukkig vertaalde de lokale het naar het Duits.
Ik ben hier aangekomen precies tussen twee zonnige weken in. De weersverwachting laten 90% regenkans zien, en de wolken en de druppels die daaruit vallen bevestigen dat. Het is niet anders, het is tenminste wat warmer hier. Bij het bus- en treinstation heb ik mijn hotel geboekt. Ik heb een eenpersoonskamer geboekt en er zit zelfs nog een vers gemaakt ontbijt bij inbegrepen. Als bonus krijg ik nog super aardige en attente medewerkers en voor mij is het ook nog eens perfect qua locatie. Een kwartier lopen naar het stadshart maar op kruipafstand van de bus of trein.
Op het treinstation haal ik alvast mijn treinticket voor over twee dagen voor de nachttrein van Bar naar Belgrado. Je kunt dit niet online boeken of reserveren. Dus met het treinticket op zak is in ieder geval dit deel van de reis ook weer een feit. Tijd om de stad te bezoeken. Podgorica is niet direct de meest spannendste plek van Montenegro. Maar wel prima om te landen. Een middag en avond is voldoende, zeker bij regen. Rondom de stad zijn ongetwijfeld nog wel wat leuke plekjes te bezoeken en je kunt er ook wel goed wandelen denk ik, maar gezien het weer en de periode waarin ik reis hou ik het bij de stad zelf.
Podgorica bestaat qua naam sinds 1992, daarvoor heette het Titograd (vernoemd naar de Joegoslavische president Tito). De stad is een mengeling van historisch, modern, grauw/grijs en ook wel een beetje groen. Het gedeelte bij de Old Ribnica River Bridge is mooi om te combineren met de stadswandeling. Rondom het onafhankelijkheidsplein (in de straatjes eromheen) zitten wat leuke restaurantjes en kroegjes en er zit zelfs een Hard Rock Café voor de liefhebber. Een bezoekje aan The Orthodox Temple of Christ’s Resurrection is ook nog wel de moeite waard. Spijtig genoeg heb ik de Dajbabe Tower niet kunnen bezoeken. Deze radiotoren is een herkenningspunt voor de omgeving en is slechts drie jaar operationeel geweest maar ziet er wel futuristisch uit.
Kotor
Na een goede nachtrust en goed ontbijt is het tijd voor de minibus naar Kotor. Het is heel gebruikelijk hier om op de dag zelf bustickets te kopen. Maar het kan ook online, waarbij ik deze website aan kan raden. Het is daarnaast gebruikelijk dat je één euro per bagagestuk aan de chauffeur betaald (een kleine rugzak uitgezonderd). Het busstation en het platform zijn in de grotere plaatsen afgeschermd met tourniquets. Ik weet niet precies hoe het werkt, maar soms moet je nog een additioneel kaartje kopen voor toegang (één euro) als je barcode van je online busticket niet werkt. Eenmaal op het platform komt het minibusje aangereden. Ik kan gelukkig de zitplaats met het meeste beenruimte veroveren en zit dus wel goed.
Chauffeurs van minibusjes zijn overigens vaak erg schappelijk. Zo stopt de chauffeur vaak wel op verzoek op niet-halte plaatsen als dat de passagier(s) beter uitkomt. En stappen soms ook mensen op de vreemdste plaatsen in. Zolang het maar niet in de buurt van een busstation is, dat is een heilige locatie blijkbaar. Eenmaal onderweg naar Kotor merk ik pas goed hoe bergachtig Montenegro is en ook hoe (slecht) de staat van de wegen zijn. Snel gaat het ook allemaal niet, maar je komt er wel.
Rond het middaguur ben ik dan in Kotor en mijn mond valt open. Wat en groot contrast met Podgorica is dit, Kotor is een sprookje, het is fantastisch het is indrukwekkend. Nou’ja, op de regen na dan. De binnenstad is oud, heel oud. Maar fantastisch! Ik zie ergens foto’s van Kotor en een mega cruiseschip in de haven liggen. Die is er gelukkig in deze periode niet maar het zegt wel over de populariteit van deze plaats.
Kotor is een oude havenstad en het is één van de belangrijkste trekpleisters in het land. Het stadje ligt in een diepe inham van de Adriatische zee en om de stad heen ligt een vestingmuur. De stad zelf staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO, wat mij ook meer dan terecht lijkt. In het oude centrum is op iedere hoek wel een bijzonder plein, restaurant of kerk te vinden. Met de vele smalle straatjes is deze kleine stad toch groter dan je denkt. In het hoogseizoen kan het hier flink druk worden hoor ik in een kroegje waar ik voor 3 euro een halve liter bier krijg. Toeristen komen vaak per cruiseschip aan, overspoelen de stad en ‘s avonds zijn ze weer weg. Een perfecte dag om de Kotor Fortress te bezoeken, daarvoor moet je flink klimmen en heb je conditie nodig. Door het slechte weer blijft deze klim nog wel op mijn to-do lijstje staan, maar ik ga het niet erg vinden om nog eens hier terug te komen. Rond- en in het hoogseizoen is er sowieso wat meer te doen voor de toerist, zo zijn er dan ook veel dagtripjes per boot naar grotten te boeken. Het is dan de kunst om precies tussen twee bestormingen in in Kotor te zijn.
Ik ben nog te vroeg maar loop alvast naar mijn hotel. Ik kan gelukkig gelijk inchecken en krijg de sleutel van kamer 7. Het is geen kamer maar er zit gewoon een appartement achter deze deur. Er zijn twee slaapkamers, een zitkamer, een mega badkamer en er is een groot balkon. Ik baal nu wel dat ik hier maar één nacht zit. En net als ik op het balkon sta om het fantastische uitzicht te aanschouwen begint het te regenen.. en niet zo’n beetje ook. Kotor wordt tussen-de-buien door naar buiten.
Snel de stad in, bij elke stap die ik zet geniet ik. Ik loop door de oude stad, over de oude stadsmuur en ik kom veel straatkatten tegen, die stuk voor stuk aandacht en eten krijgen van de inwoners. Ze hebben zelfs een ‘plein’ ingericht voor de katten. En ze zijn er trots op, dat zie je. Hutjes, huisjes en genoeg voederbakjes.
Als ik bij de haven loop, langs de drukke doorgaande weg (de stad zelf is zo oud, zo smal, dat er geen auto in past, godzijdank) en wil oversteken, en non stop verkeer sta te aanschouwen, schreeuw een oude man naar mij om met hemmee te lopen. Hij loopt zijn dagelijkse wandeling en weet wel hoe zich te moeten manifesteren tussen het verkeer. Hij steekt zijn hand op en steekt zonder antwoord af te wachten over. Het werkt.
We praten in het Duits en hij nodigt mij uit om een kopje thee te drinken. Dat wordt een biertje overigens. Hij vind het wel leuk om, wat aanspraak en een Europese toerist buiten het seizoen. Het zijn vooral Aziatische bezoekers die er nu zijn. En straks komen de cruiseschepen weer, dan is het (te) massaal zegt hij. Hij heeft in de hotelwereld gewerkt maar nu is hij gepensioneerd. Zijn gastvrijheid, koste wat het kost, hij neemt de biertjes voor zijn rekening.
Ik loop daarna nog wat rond en bij een verwachte maar toch wat plotselinge bui duik ik op goed geluk een kroegje in. Met fantastische muziek en lekker bier zit ik hier mooi droog. Tussen twee buien door loop ik terug, via de supermarkt, naar mijn luxe appartement. Ik ben nog geen minuut terug binnen of het gaat helemaal los. Lichtflitsen en geknal van jewelste. Machtig mooi om te zien en te horen. Akoestiek gezien is Kotor ook een geweldige plek. Omringt door bergen, aan een baai. Het rommelt door in echokwadrant drie. En dit gaat de gehele nacht door. Ik word om de haverklap wakker, soms enkel van een zeer felle flits. Ik geniet even kort van het mega gebrul, val weer in slaap en dat herhaalt zich weer etc etc etc. Pas rond 8:30 uur ‘s morgens stopt dit. De non-stop heftige regenval stopt, het riviertje waar ik op uitkijk, uit de bergen, staat hoog en nu de bui weg is stijgt de temperatuur ook weer.
Bar
Rond het middaguur pak ik de minibus naar Bar. Hoe ik op voorhand Bar bedacht had, kan het alleen maar gaan meevallen. Ik weet niet echt waarom maar mijn beeld van Bar is zo’n havenstad zonder ziel. Als halverwege de rit de zon begint te schijnen en we door de bergen langs de kustlijn rijden krijg ik toch gezonde kriebels. De chauffeur vraagt nog proactief of er mensen in het centrum ipv het verderop gelegen busstation eruit willen en zo loopt zijn bus op één na leeg. Ik bedank de chauffeur en stap ook uit en loop direct naar de kust toe. Ik vind na een stuk lopen een leuk terras aan het water en bestel voor slechts 1,40€ een goede koffie en krijg er nog een glaasje water bij ook. De zon begint te schijnen en de warmte begin ik te voelen. Tijd voor een biertje in Bar terwijl het terras vol loopt. Na dit goddelijke drankje wandel ik een behoorlijk door stuk langs het water en kom voor nu veel gesloten tentjes tegen. Het seizoen is nog niet begonnen, maar het zal hier in de zomer ongetwijfeld aanzienlijk drukker zijn.
Als de zon zakt loop ik terug naar het centrum. Bij de oude Dublin Pub bestel ik een biertje. Aan €3,20 de halve liter en ik kan daar heel snel en gemakkelijk aan wennen. De barman neemt nog een slok van zijn biertje en tapt de mijne in. Ik zet mijzelf op het terras, omdat het kan. Een leuk en bijzonder gebouw om te bezoeken is nog het winkelcentrum “Robna Kuća Izbor”, hier zit ook aan de buitenkant met groot terras Karuba Pizza Pub waar het altijd druk is maar vaak nog een tafeltje is en de bediening supersnel is. Een grotere pizza fungi en een halve liter bier krijg ik hier voor 11 euro en daarmee heb ik mijn maag dusdanig gevuld dat ik de nachttrein met gemak aankan. Ik haal nog een kleine midnight snack en water bij de supermarkt om de hoek en wandel naar het treinstation.
Om 8 uur ‘s avonds vertrekt vanaf het station de nachttrein naar Belgrado. De enige internationale verbinding die er is. Veel mensen omschrijven deze treinreis als één van de mooiste trajecten van de wereld. Reis je buiten de zomer? Jammer joh, dan is het donker buiten. In het hoogseizoen rijdt er ook een dagtrein. Ik hoop die ooit nog eens te kunnen nemen. Mijn rijtuig, 362 en bedplaats 31 in een oude WLABlm. Prima dus, met zelfs voor mijn lengte nog ligcomfort. Ik slaap eigenlijk best goed. Tussendoor kijk ik naar buiten, gelukkig is het helder. Een dik pak onaangetast sneeuw zo hoog in de bergen.
Rond middennacht bereikt de trein het plaatsje Bijelo Polje waar de Serviche autoriteiten de controles alvast doen. Drie keer komt er een poppetje je compartiment binnen. Ze kijken wat moeilijk, maar ik krijg wel een stempel in mijn paspoort en mag Servië binnen. De steward komt langs, gebaart dat het klaar is en doet de deur dicht. Tijd om te slapen.
De buren denken daar anders over. Die zijn opgestapt in Podgorica en babbelen non-stop door. De man heeft zo’n drammerig zeurstemmetje. Ik doe het raam maar een stukje open om dat wat te onderdrukken. Gelukkig wint de slaap, maar het is overduidelijk dat ze totaal geen rekening houden met anderen. Ik mis de Duitse conducteur die RUHEZEIT!! door de trein roept om de rust aan te kondigen met bombarie.
Servië
Al slapend kronkelt de trein door de bergen van Servië en steekt zelfs een stukje Bosnië-Herzegovina door. Gelukkig zonder te stoppen, anders stonden er ongetwijfeld weer mensen aan mijn deur. De trein komt 20 minuut te laat het station van Beograd inrollen en dat valt mij erg mee, ik had meer vertraging verwacht om eerlijk te zijn. En nu wordt het interessant want ik wil doorreizen naar Subotica (grens) of verder nog, naar Szeged (Hongarije). De treindienst daarheen wijzigt keer op keer. Er had ondertussen ook al een HSL moeten rijden maar die introductie ligt even stil doordat op Novi Sad een deel van het dak van een treinstation was ingestort met 15 doden tot gevolg. Er zijn veel protesten en demonstraties geweest omdat veel inwoners vinden dat het ongeluk een gevolg was van de wijdverspreide corruptie binnen de overheid. De overheid heeft heel veel geld in het stationsgebouw gestoken, maar dat geld zou grotendeels in de zakken van politici zijn terechtgekomen.
Ik heb een dienstregeling van de website van de Servische spoorwegen gedownload en het toont mij een gunstige verbinding om toch de gewenste route te reizen. Maar die route kan ik weer niet terug vinden in andere bronnen. Op naar het loket dus. Daar spreekt deze zondagochtend niemand Engels. Als ik Subotica laat vallen schud men vooral opzichtig nee. Er wordt duidelijk gemaakt dat ik eerst maar naar Novi Sad moet treinen maar ik word eerst naar een loketje verderop gestuurd. Deze dame geeft mij vervolgens een kaartje naar Petrovaradin voor de COKO trein van 8 uur. De Servische spoorwegen zijn best wel onduidelijk over hun dienstregeling in Servië. Statisch gezien in orde, maar zodra de actualiteit een rol gaat spelen, succes.
Het nieuwe station in Belgrado doet een beetje als een kleine luchthaven aan. Alleen dan zonder beveiligers en controles. Wel staan er poortjes die niet werken en is er één hekje geopend zodat iedereen de poortjes kan omzeilen. Op de borden op het perron en in de trein staat Petrovaradin dus het zal wel kloppen. Het station Petrovaradin ligt voor Novi Sad en bij aankomst daar is niemand op de hoogte van bussen naar station Novi Sad. Er staan wel genoeg taxi’s maar gezien het nog vroeg is en ik geen enkel idee heb wat mij te wachten staat besluit ik maar te lopen. Ik ben een keer eerder in Novi Sad geweest en zie op de kaart dat het fort niet ver weg ligt. Dat is een mooi punt om heen te lopen. Net als ik alleen boven sta komt er een hardloper aangerend met zo’n calimeromuts op zijn hoofd. Hij begint een heel verhaal tegen mij te vertellen maar ik onderbreek hem maar door aan te geven dat ik de taal niet begrijp. Het woord “photo” kent hij wel, hij wil enkel een foto van zichzelf dat hij naar boven is gerend en geeft mij zijn telefoon. Ik maak een foto voor hem en hij zwaait en rent weg.
Ik pak de trap naar beneden en steek de brug over de Donau over richting de stad. Halverwege de brug krijg ik een kleine tik op mijn schouder. De hardloper passeert mij weer en zwaait vriendelijk. Het is nog een behoorlijk stuk stappen naar het station en ondanks dat ik het Museum of Contemporary Art of Vojvodina in Novi Sad nog wil bezoeken, waar ik nu langs loop en het binnen een half uur opent, besluit ik toch door te lopen naar het station. Ik heb echt geen flauw idee waar ik vandaag ga uitkomen. Aangekomen bij het station oogt alles leeg en rustig. Er liggen veel bloemen op de grond en alles is afgezet met hekken en om de hoek staat een politieauto. Maar er is niemand te bekennen van de spoorwegen zelf. Het station oogt zeer verlaten en er is nergens een papiertje met informatie of een medewerker/loketje waar je wat kunt vragen.
Ik loop door naar het busstation en pak daar een straaltje wifi en controleer nog een keer de treintijden op het internet. Die zijn nu allemaal weg, alsof ze nooit bestaan hebben. Op nog z’n 30 minuut lopen is nog een treinstationnetje Novi Sad-Ranžirna maar ik heb geen idee of dat überhaupt bemenst is. Ik ben wel even uitgelopen en vraag in het busstation an het loket of er ook een bus naar Subotica gaat. Ik krijg een positieve reactie en er gaat al over twintig minuut een bus heen. Voor een tientje mag ik mee en ik zeg geen nee. De bus rijdt er rechtstreeks heen en dat maakt dat ik ineens eerder in Subotica ben dat ik had gedacht.
In Subotica is wél een loket en een compleet nieuw, maar afgesloten station. Ook hier zijn de gevolgen van wat er in Novi Sad gebeurt is zichtbaar. In een noodgebouw zit het loket en de lokettiste loopt te ijsberen en schrikt als ze mij ziet staan. Ik kan bij haar een kaartje kopen voor 5 euro voor de trein naar Szeged in Hongarije. Ik heb nog een uurtje en loop Subotica in. Op zondag is het ongetwijfeld wat saaier dan op een andere dag in de week maar ik denk wel dat het een leuke stop-over is voor tijdens de overstap van treinen.
Roeske
In de verte op het opstelspoor staat een dieseltrein te ronken. Een medewerker loopt door het spoor en draait handmatig 5 wissels om. Het spoor is nieuew, de wissels zijn nieuw en de seinen zijn nieuw. Maar de sporen zijn erg roestig, de seinen staan op zwart en de moderne wissels moeten handmatig gekrukt worden. De spoorwegen in Servië zijn een bijzonder iets. Als de trein dan uiteindelijk wegrijdt, rijden we met 5 km per uur weg. In het spoor naast de onze staan spoormedewerkers te werken. Een Aziatische man in dure jas met zonnebril op staat zoals in bepaalde films duidelijk zijn medewerkers te aanschouwen. De medewerkers zijn eigenlijk ook allemaal van Chinese afkomst. Ze werken hard met manueel. Het geeft mij een beetje een nasmaak. Hier is iets geks aan de hand, met deze spoorwereld. Maar het is een onderbuikgevoel. Nadat we de wisselstraten uit zijn kunnen we op normale snelheid naar de Hongaarse grens treinen.
Daar komen eerst de Servische grenscontreurs, gevolgt door de Hongaarse, en die weer gevolgd door een poppetje voor een oppervlakkige tassencontrole. Dan wordt de coupe ‘vrij gelaten’ en trekt iedereen z’n jas aan en staat op. De conducteur staat er gelukkig ook bij dus ik kijk hem aan en maak met mijn handen een wissel-vraag?-gebaar. En hij knikt ja.
In eerste instantie denk ik aan een overstap op een andere trein, maar ik zie iedereen naar een oude witte geleden bus lopen. Als ik instap, zit de bus al vol en staan er al de nodige mensen. De bus in een oudje maar ik ben vergeten te kijken wat soort maar het kan prima in de Sovjettijd al een oudje zijn geweest.
De chauffeur start de motoren, de veiligheid- en milieunormen die in Nederland gehandhaafd worden zijn hier niet bekent in ieder geval. En we scheuren naar Szeged. Bij elke bocht denk ik dat de assen gaan sneuvelen. Een schel geluid bij de wielen doet zelfs de wenkbrauw van menig local fronsen. Ik ben blij dat we Szeged halen. Op tijd, want er stond ook heel veel tijd gepland in de dienstregeling voor de grenscontrole.
Het treinstation is overigens prachtig. Ik loop even rond, twee beveiligers kijken mij wat aan. En ik ben in dubio. Na een nachttrein en reizen heb ik weinig energie meer. Loop ik naar de stad Szeged en fix ik daar een hotel of pak ik alvast de trein naar Boedapest. Het wordt het laatste. Het is toch te koud (-1 graad) eigenlijk om te struinen. Ik haal een zitplaatsreservering aan het loket en stap alvast de trein in. In Boedapest check ik in bij een mooi hotel en het grote voordeel van Boedapest is wel dat het zeer divers is en restaurants, kroegen en meer altijd in de buurt zijn. Een gezonde Aziatische hap en biertje verder, plus een mooie wandeling door Pest, waar ik dan zit. Boeda, aan de andere kant van de rivier ga ik niet halen. Tijd om wat slaap in te halen.
‘s morgens is de lucht strakblauw. Het zonnetje schijnt maar de temperatuur blijft onder nul. In de zon eet ik mijn ontbijtje en drink ik mijn koffie. Om 11:40 uur vertrekt de directe trein naar Salzburg. Eigenlijk was het plan vandaag de trein van Subotica of Szeged (afhankelijk wat ik ging halen) te nemen en in Boedapest over te stappen. Maar de ochtend is nu toch wat relaxter.
Wel merk ik dat ik een klein griepje onder de leden heb. Dat maakt dat mijn energielevel wat lager is. Maar vandaag is het dan 5:15 uur zitten en vervoerd worden. In Salzburg nog een nachtje slapen, wat frisse berglucht inademen en natuurlijk deze stad een beetje ontdekken.