van station Zevenaar naar station Emmerich (21,9 KM)
Ik stap weer eens in Zevenaar uit. Dit keer om naar Duitsland te wandelen. Via Oud Zevenaar loop ik naar een raar stukje Betuweroute, een goederenspoorlijn tussen Duitsland en de Maasvlakte. De laatste kilometers van deze Betuweroute gaan samen met de oude Rhijnspoorweglijn, de verbinding Amsterdam-Duitsland. Wat het een bijzondere constructie maakt doordat treinen in korte tijd drie keer van spanning (bovenleiding) en treinbeveiligingssystemen moeten wisselen (Nederlandse, Duitse en Europese). Als wandelaar heb ik daar geen last van.
Ik volg de spoorlijn tot vlak voor de Duitse grens, langs de camping waar verkeersregelaars het sluipverkeer tegenhouden die de grenscontroles willen omzeilen. Mij lukt het om door te glippen (als voetganger ben je geen doelwit, dus het is minder spannend dan je misschien leest) en via de Eltenseweg loop ik eigenlijk zo Duitsland binnen, over een mooi pad in een groene omgeving. Precies wat ik mooi vind. In de buurt van het treinstation Elton ben ik genoodzaakt over een doorgaande autoweg te lopen, wat niet perse mijn favoriete plek is, maar het brengt mij wel naar de Eltenberg, een 82,4 meter hoge heuvel (of zoals wij Nederlanders zeggen, berg). Na de klim wordt je beloond met een panoramisch uitzicht op de Nederrijn en de regio, een mooi bosgebied en picnic gelegenheid.
Het dorp Elten werd op 23 april 1949 toegekend aan Nederland als compensatie voor de schade uit de Tweede Wereldoorlog, maar op 1 augustus 1963 werd Elten echter weer aan Duitsland teruggegeven, een overgang die historisch bekend staat als de Eltener Butternacht, waarbij vrachtwagens vol met goederen op de avond voor de verandering parkeerden in Elten, en de dag erna ineens in Duitsland waren, om zo van de prijsverschillen te kunnen profiteren. In Elten kun je nog altijd wel goed met de Nederlandse taal wegkomen, vindt je nog een pannekoekenhuis en passeren veel Nederlandse kentekenplaten, met volle brandstoftank, tabaksvoorraad voor tien jaar en bakken pils in de kofferbak.
Zelf daal ik af via de steile weg, wat inderdaad erg steil is. Maar één afslag verder loopt het geleidelijker naar beneden. De nodige meters verderop ligt mijn bestemming, Emmerich am Rhein, waar ik van de gelegenheid gebruik maak om op deze zondag een ‘stadswandeling’ te maken, en loop langs de Rhein/Rijn en prominade, waar ik een pauze neem om in de avondzon een pilsje te drinken, naar het treinstation. Op dit station kun je gewoon inchecken met je OV-Chipkaart en zo reis ik weer spotgoedkoop terug naar Nederland.